Wszystko we mnie umiera. Chciałabym znów poczuć się tak jak wtedy. To było coś wspaniałego. Uczucie nie do opisania.

Zaniedbuję każdego. Jak tak dalej pójdzie, to stracę wszystkich.

Najlepiej gdybym zniknęła.

Tak jak większość dnia była świetna, tak jego zakończenie jest fatalne. Widocznie nie jestem zbyt dobra dla kogokolwiek. Nie sprostałam twoim oczekiwaniom.

DZIĘKUJĘ ZA NIESPODZIANKĘ. Chyba dało mi to dużo do zrozumienia i na nowo obudziło we mnie motywację, siłę i wiarę. Mam najlepszą przyjaciółkę i najlepszego chłopaka na całym świecie! Uwielbiam Was. :*

Nie chcę tak dłużej. Nie podoba mi się to. Nie tak to sobie wyobrażałam.

Mam naprawdę ogromne szczęście. Czekam na poniedziałek. :)

Przysięgam, że moja cierpliwość się już kończy. Dorośnij w końcu! Bo mnie wkurwiasz. Zachowujesz się jak dziecko w przedszkolu, któremu zabrało się ulubioną zabawkę. Żałosne.

Ten temat chyba zawsze będzie wywoływał we mnie to samo uczucie.

Najgorzej jest wieczorami. Wtedy dopada mnie wszystko.

Właśnie w takich momentach, kiedy leżę sama w łóżku, uświadamiam sobie jak cholernie samotnie się czuję. Nie jestem już taka jak kiedyś. Wszystko się zmieniło.

Czasami tęsknie za tym jak było kiedyś. Za tym co czułam. Byłam lepsza. Wszystko było jakieś takie inne.

Wkurwiasz mnie.

Znowu zaczynam o tym myśleć. Boję się. Tak panicznie się tego boję...

Potrzebuję rozmowy. Konkretnie z Tobą. Znowu jest to samo, jak zwykle. Nie mam siły dłużej tego trzymać w sobie. Nie umiem już tego dłużej znosić. Wiem, że wyolbrzymiam, ale widocznie mam powód. Dodatkowo tak strasznie się martwię. O Ciebie.

Potrzebowałam całej soboty spędzonej w domu, na nic nie robieniu, bez nikogo. Zbieram siły na przyszły tydzień. Mam komu udowadniać, że mi się uda i że dam radę.

Nie ma to jak piątkowy wieczór spędzać samemu, w domu, z zupką chińską.. Idę spać. Czas odpocząć.

Naprawdę robię to wszystko z nadzieją, że kiedyś będzie mi łatwiej. Być może coś przez to tracę, nie wiem. Ale muszę iść dalej.

Właściwie to cieszę się z tego jak jest. To jak wszystko się potoczyło. Jest o wiele lepiej.

"Muszą wrócić twoje marzenia wielkiej siatkarki"...
Naprawdę chciałabym, żeby wróciły.

Jest coraz gorzej. Zaczynam się zamykać w sobie, oddalać od wszystkich, coraz więcej rzeczy tłumić w sobie. Moja pewność siebie gdzieś umarła. Dodatkowo rzecz, która kiedyś była odskocznią, dziś jest dodatkowym problemem i kolejnym powodem do zmartwień i płaczu. Boję się momentu kiedy po prostu się poddam.

Jak dobrze, że ten dzień się już kończy. Ciężko, zdecydowanie.

Chyba wiedziałeś na co się decydujesz.

To już powoli traci sens. Kocham to co robię, ale naprawdę dłużej tak nie potrafię.

http://m.youtube.com/watch?v=JcGvodsf9QA

"Powrotów nie będzie."

Cały czas mam ten widok przed oczami.

Nie jest tak jak być powinno. Wszystko mnie przerasta. Po raz pierwszy nie radzę sobie ze wszystkimi obowiązkami, których się podjęłam. Wielkie ambicje, brak jakiejkolwiek motywacji. Wieczne przemęczenie, za krótka doba. Próbuję wziąć się w garść. Boję się, że moje przypuszczenia, prędzej czy później, mogą się sprawdzić...

"To właśnie Ty dajesz mi siłę i dajesz mi wiarę
W to, że warto grać i warto robić to dalej."

Staram się wszystko poukładać.

Cudowny dzień z cudowną osobą.

Jest mi tak cholernie źle. Tak strasznie potrzebuję rozmowy. Boję się przeżywać to po raz kolejny.

Czuję, że powoli tracę wszystko co mam. I to tylko z mojej winy. W jednych sprawach jest cudownie, w innych gorzej. Chciałabym, żeby kilka rzeczy było tak jak kiedyś. Ale "czas przecież nigdy nie zawraca." Nie mam siły, żeby walczyć. Mam sobie tyle rzeczy za złe. Chciałam być inna. Chciałabym być taka jak kiedyś. Lepsza.